Chámome Alberto Granja Bargados, pero son coñecido polo alcume de K.G., son fillo do Carrasqués de Lalín e de Julia dos Couso de Monterroso, son irmán de Je. Dna Maruja “a profesora” foi a miña madriña. Son compañeiro de Beatriz , pai de Andrés e discípulo de Javier Cremades. Teño algúns amigos e moitos amiguiños. Estes son algúns dos vértices do poliedro imperfecto da miña existencia.
Creo nas utopías e na razón; creo na honradez e na intelixencia. Por iso as veces síntome un parvo. Odio aos carroñeiros, abusóns, corruptos e ruíns. Odio a xente que non ten palabra nin bondade. Odio ós que che xustifican as cousas con bonitas palabras e grandes argumentos , pero no fondo só a envexa, o interese ou a maldade moven a súa lingua. Ódiote a ti, se e que eres así. Teño un lado malo. As veces no son quén de coutarme.
O asociacionismo é o que sinto. Non sei se o aprendín da vida, dos amigos, da filosofía ou da natureza. Son un dos fundadores dá asociación Cultural “O Naranxo” e síntome orgulloso. Tamén o fun dá Coordinadora Alternativa de Lalín e dá agrupación local do B.N.G., cando aínda a ética marcaba a ideoloxía. Agora non son aceptado. Tamén deso síntome orgulloso.
Son Gaiteiro. Son de “Froitos do Deza” e vogal dá Asociación de Gaiteiros Galegos. Son Galego. !Outra mais de orgullo!.
Fun investigador en botánica mariña na Universidade de Santiago e meu é o traballo de catalogación florística da Ría do Ferrol. Miña foi a tese sobre as algas da Mariña Lucense, pero non pudo ser. Formei parte da equipa de investigación pioneira en España no cultivo de Undaria Pinnatifida xunto cá Universidade de A Coruña e o Instituto Español de Oceanografía. Isto soa moi importante.. porque o é. Non podía ser doutro xeito estando Javier Cremades e Ignacio Bárbara polo medio. Grazas a eles son científico.
Son boticario na parroquia de Donramiro (Lalín). Alí, corto precintos de medicinas, pego con celo, aconsello e escoito.. ás veces de mais. Ás veces podo facer algo. Estudo hipnose e suxestión, e si podo e me escoitan axudo no dolor. Grazas a iso síntome un bo profesional, senón todo sería nada. Entrevistei a meigas, recompoñedores, sanadores, devotos do Corpiño, tarotistas, psicofonistas, iluminados e máxicos de todo tipo, por iso son escéptico e escarránchome da risa con Iker. Tamén estudei acupuntura.. as veces non sei que pensar.
Os xoves toco; toco cos amigos da Banda do Antón. As veces de festa collo unha gaita. Cando todo soa ben descubro que son feliz.
As veces vou o mar, ou a un río e séntome. Escoito a auga, sinto a humidade e escoito o que esta agachado. Tamén o fago de noite. Beatriz non o entende pero sabe que o necesito. Abrazo ós arbores cando vou buscar setas e lles pido que mas deixen ver. A xente rise, pero a min vaime ben.
Ando en moto porque os cabalos non me queren.. descubrino aos 9 anos cando un tiroume por primeira vez.. Desde esas as motos sempre foron unha paixón contida. Os gatos si que me queren, e eu a eles.. son capaz de miralos durante horas e ter un gatiño nas mans prodúceme unha gran felicidade.
Estou tan ben con Bea no sofá azul….